این روز ها به هر که یک گل رز می دهم هزار گل رز فقط نگاهم می کنند

و چه تلخ است بی آنکه بخواهی تنها شوی ...

پ ن : خاصیت ما آدم هاست که به همه چی عادت می کنیم ... اما من نمی خوام عادت کنم ... نمی خوام نبودنت برام عادی بشه ... اما حق خواهری این نبود...

"زندگی مثل یه بازیه

پس ارزشی نداره برای اونایی که بازی ما رو نگاه می کنن بیشتر از یه تماشاگر ارزش قائل شی...."

 فکر نمی کنی بازی ما خیلی خسته کننده شده و داره صدای تماشاچی هاش در میاد؟

پ ن: باز هم مهر اومد با همه ی مهربونی هاش ... دلم لک زده برای بوی کتاب و دفتر .هرچند دیگه از تصمیم کبری و حسنک کجایی خبری نیست...