1:

و درد

که این بار پیش از زخم آمده بود

آنقدر در خانه ماند

که برادرم* شد

با چروک پرده ها

با چروک پیشانی دیوار کنار آمدیم

و تن دادیم

به تیک تاک عقربه هایی

که تکه تکه مان کردند

پس زندگی همین قدر بود؟

انگشت اشاره ای به دور دست؟

برفی که سال ها

بیاید و نشیند؟ 

...

پس روزهایمان همین قدر بود؟

2: اوضاع سیاست هم واسه خودش جالبه ها... اینکه شیخ پیر چه اصراری داره برای موندن رو هنوز تفهمیدم... تجربه ی 4 سال پیش برامون بس نبود؟

3: روزهای کشدار و دل زده ی اردیبهشت  از هیچ تلاشی برای نابودی من فروگذار  نمی کنه!!!! روزهایی که فقط باید گذراند بی کتاب ، بی فیلم ، بی نوشتن. حوصله نیست برای هیچ کدام.... بهانه ای را کم دارم.

پ ن1: باران هم دست از سرمان بر نمی دارد!!!

پ ن 2: اینم شد قهرمانی آخه؟!